De les uit de scheve toren van Dordrecht.

De toren van Dordrecht staat scheef.
Nu woon ik in Dordt en tijdens een intellectuele stadswandeling met mijn kids ontdekte ik wat de oorzaak hiervan was. Tenminste, wat volgens het gidsboekje de oorzaak was.
Laat ik me een beetje indekken.

Het had niks te maken met de tand des tijds.
Ook niet met de invloed van het zakkende waterpeil
(wat hier nogal een thema is met al die oude huizen op houten palen)

Geen soliede excuses om achter te verschuilen, dus.
Het had wel degelijk iets te maken met de drassige ondergrond hier.
Maar de echte reden was trots, ego en een gewoon de grootste willen zijn.

Even een geschiedenislesje:
De Dom van Dordrecht werd gebouwd in de tijd dat de bouw van de Dom van Utrecht bijna klaar was. (Een kleine honderd jaar nog, dan was dat ook gefixt)
Natuurlijk hadden we een toren nodig bij onze kerk. Welke stad niet?
Maar het doel was om meteen ook even te laten zien wat we in huis hadden.

Onze Dom moest hoger worden dan die van Utrecht.
Gewoon een kwestie van ego en prestatiedrang dus.

Dit zorgde voor logisch, maar niet bepaald handig gedrag.
Want mensen die gericht zijn op wedijveren met anderen kunnen makkelijk in de valkuil trappen geen tijd te nemen voor het fundament. Zo ook hier.

Vanwege de drassige bodem had een toren in Dordt een veel beter en breder fundament nodig dan elders. Met als gevolg een hellende toren.
Een stadsbrand eroverheen deed ook al geen goed, en dus werd besloten de toren te laten voor wat hij nu is: een afgestompt bouwwerk met een klok erop.

De droom was net zo’n sierlijke piek als de Dom van Utrecht om mee te shinen.
En dan nog hoger.

De realiteit was minder charmant.
Hoewel het na al die jaren ook zijn charmes heeft natuurlijk.

Moraal van het verhaal?

Hoewel je de fundering nooit meer terugziet is het toch wijs daar veel tijd en aandacht aan te besteden. Natuurlijk wil je werken aan dat wat zichtbaar is. Maar laat je niet verleiden door de gedachte dat het zichtbare synoniem staat aan de kwaliteit die je biedt.

Je kunt veel tijd besteden aan het uitdenken van een indrukwekkende ‘toren’.
Alleen, als er goed was nagedacht over het fundament in plaats van wat de mensen wel niet zouden zeggen, dan had onze toren er wellicht anders uitgezien.

Dan was die drassige ondergrond een extra hindernis om te nemen maar hoefde het geen belemmering te zijn. Dan was die stadsbrand verschrikkelijk geweest, maar had het niet voor nog meer verzakking gezorgd.

Dan hadden we nu wel een mooie, sierlijke piek gehad en hadden wij nu misschien wel de hoogste Dom van Nederland gehad. Dan hadden we echt indruk gemaakt.

Ik ben geen historicus, al hou ik van oude verhalen.
Hoe het precies tot in detail zit weet ik natuurlijk niet, ik baseer me hier op een stad-wandelgids voor kinderen en neem dat voor waar aan.
(Die overigens zeer aan te raden is, mocht je nog inspiratie willen voor een leuke activiteit)

Waar het mij om gaat is de les in het verhaal.

Hoewel we graag en snel willen laten zien wat we in huis hebben.
De focus makkelijk leggen op dat wat zichtbaar is en hoe dat beter kan.
Is het over het algemeen wijzer een stapje achteruit te doen.

Eerst de omgeving in je op te nemen.
Observeren en registreren wat kenmerkend is aan jouw kinderopvang, zodat je goed kunt bepalen wat er op de lange termijn nodig is.

En dan pas een plan maken.
Op basis van relevante feiten.
Met een stevig en doordacht fundament.

Neem de tijd om je mensen daarin mee te nemen.
Investeer in persoonlijke ontwikkeling.
Denk na over de vraag wat een actie je op de lange termijn gaat opleveren.
Laat je niet opjagen door wat ‘men’ verwacht.
Jaag ook de ander niet op met dingen die ‘moeten’.
Onthoud dat ontwikkelingen tijd nodig hebben, geef het die.

Zodat je weet dat je op de lange termijn die indrukwekkende toren kunt bouwen.
Die niet omvalt bij de minste of geringste tegenslag maar stevig en soliede is.

Niet meteen zichtbaar, wel blijvend resultaat.

Wil jij een stevige basis voor jouw kinderopvang?
Ik help je graag op weg.
Maak hier vrijblijvend een afspraak.